بسیار زیباست . سر فرصت بخونیدش...

خونه پدری

راهنمامون گفت : خب ، خونه زرافه ها و پرنده ها و حیوونای درنده رو نشونتون دادم، حالا می رسیم به خونه های پدری!

سر و صداشون می اومد ، رفتیم دم اولین نرده.

راهنما گفت : اینایی که اینجا می بینین پدر و مادرای معمولی ان. اینا همه جا پراکنده ن، پدر و مادرای بی آزاری هستن. تمام خصوصیاتشون رو هم نسل به نسل به هم دیگه منتقل می کنن.

اون ور نرده پدر و مادر پای یه میز نشسته بودن. پدر کلاه بوقی منگوله دار و شق و رق خونگی شو رو سرش گذاشته بود، چپق درازی دستش بود و داشت می کشید و کاغذای روزنامه رو می خوند. مادره داشت جوراب پشمی وصله می کرد، حین کار میله های بافندگیش بهم می خوردن و تق تق می کردن. بچه های قد و نیم قد توی اتاق وول می خوردن: بچه بزرگه عینک به صورتش بود و داشت درس می خوند. دو تا دختر بچه برای عروسکاشون لباس می دوختن. یه پسر بچه زیر میز نشسته بود و با سنگای اسباب بازی قلعه درست می کرد. بچه کوچیکه هم دهنش تا ته باز بود و یه سرباز اسباب بازی سربی رو توش فرو کرده بود. هر چند وقت یه بار پدره سرشو بلند می کرد و بدون اینکه نیگا کنه می گفت : ادوارد، نکن. و به روزنامه خوندنش ادامه می داد. بعد مادره می گفت: آقا، بذار بچه ها بازی شونو بکنن! اینو که می گفت همه با خیال راحت به کار خودشون ادامه می دادن.

رفتیم سراغ نرده بعدی.

راهنما گفت: اینا پدر و مادرایی هستن که زیادی مهربون ان.

اولش ما فقط پدر و مادر خونواده رو دیدیم که دور یه چیزی وایساده بودن، معلوم نبود اون چیه. با دستاشون دوره ش کرده بودن و فشارش می دادن. بعد که اونا رفتن کنار تازه معلوم شد یه بچه چاق و چله تقریبا هشت ساله س. هنوز از دست اونا خلاص نشده بود که رفت دم میز، آنی با یه دست زد تمام ظرفا رو ریخت روی زمین: دالانگ! پدره و مادره با اضطراب ریختن و هلهله کنان اونو باز به آغوش پر ترحمشون کشیدن. پدر گفت: وه که چقدر بچه م خودمختاره! مادر گفت: دیدی چقدر فرزه بچه م؟ بچه به خر خر افتاده بود، ما که نفهمیدیم از سر خنده بود یا که سرفه ش می اومد. پدر و مادره آخ آخی! کردن و بردن تو یه تخت خوابوندنش. ولی اون بلند شد و رفت توی اتاقای عقبی قایم شد. پدر و مادره می خواستن گولش بزنن: کونو کوچولو! کونو! بیا! بیا بهت شکلات بدم! کونو براشون یه شیشکی بست.

ما رفتیم جلوتر.

راهنمای خوبمون گفت: حالا می رسیم به پدر و مادر ملی گرا! فقط زیاد جلو نرین، ممکنه زخمی بشین!

یه تیر اومد از بالای سرمون رد شد. پسرکی که اون تیر رو با نی انداخته بود یه عینک به صورتش داشت و یه لباس سربازی تنش بود. اون به محض شنیدن صدای نعره پدر، نی اش رو که سه رنگ سیاه و سفید و قرمز روش نقاشی شده بود، گذاشت رو زمین: فریدریش ویلهلم! آدالبرت! هانس اسکار! . سه پسر بچه عین برق از جاشون پردین و مث سیخ وایسادن. پدر وارد معرکه شد. مرد سالخورده ای بود با طول و عرض فراوون. آدم از دیدنش وحشت می کرد. در حال جویدن یه تیکه بزرگ نون بود. بعد از اینکه همه شو یکهو با هم قورت داد، قیافه ش از غضب مث سنگ شد. داد زد: دیسیپلین! فقط اطاعت مطلق چاره کار شماس! پسر کوچیکه جیکش دراومد: مرگ بر همه غیرآلمانی ها! پدر با صدای کت و کلفت وحشتناکش داد زد: تا وقتی ازت چیزی نپرسیدم حرف نزن! اما آفرین به تو! بعد دستاشو زد به کمرش و گفت: دیروز دوباره تو اتاقتون یه کتاب پیدا کردم! وای به حالتون اگه یه بار دیگه همچین چیزی ببینم! شماها بایست با سربازای سربی بازی بکنین! بایست کار کردن با اسلحه رو تمرین کنین! برای ورزیده شدن بایست تمرینای نظامی انجام بدین! مامانم به عنوان پرستار باهامون می آد! برای من کتاب می خونن! شلوغ چی ها! ... . توی راه که داشتیم می رفتیم هنوز صدا می اومد.

راهنما برامون توضیح داد که : حالا می رسیم به پدر و مادر اصلاح طلب مدرن.

پشت نرده یه عده آدمای عجیب و غریب با لباسای گونی مانند نشسته بودن. جنسیتاشونو نمی شد از هم تشخیص داد. فقط از انگشتای کمی روشن تر بعضی هاشون می شد حدودا حدس زد که اعضای مونث خونواده باشن. ولی این جوری هم باز اشتباه می شد... یکی از اعضا که به ظاهر مادر خونواده بود با ناله گفت: شارلوت-الیزابت! تو امروز از تو انبار آذوقه سیب کش رفتی. مال و منال چیز مقدسیه دخترم، چون که ماها براش زحمت کشیدیم. می خوای با هم به بررسی این عمل ناروات بپردازیم؟ شارلوت-الیزابت گفت: بله، مامان. مادر: شارلوت-الیزابت! می خوام بدونم آیا تو به ناروا بودن عملت پی بردی یا نه؟ شارلوت-الیزابت گفت: بله مامان. مادر: شارلوت-الیزابت! کسی که به ناروا بودن عملش پی می بره، ازش پشیمون می شه. تو از کارت پشیمونی؟ دختره گفت: بله، مامان. مادره گفت: دخترم ، من از سر تقصیرت می گذرم. هنوز اینو نگفته بود که جیغ کشید: پاول! پاول دم پشمالوی اسب چوبیش رو از جاش درآورده بود و داشت به عنوان کلاه گیس می ذاشت سرش. مادر که حالا دوباره خونسردیش رو به دست آورده بود گفت: پاول! اسبای چوبی هم مث تو درد رو احساس می کنن! با شنیدن این حرف دیگه این ما بودیم که خونسردی مونو از دست دادیم و با خوشحالی راه افتادیم، بریم به زیارتمون ادامه بدیم.

راهنمامون گفت: اینجا خونه یه زن بی شوهره بدخلق و زورگوس.

اون ور نرده یه نفر مث برق از وسط اتاق رد شد. درها محکم خوردن به هم. صداش گوش خراش زنی بلند شد: ماری! ماری! مگه من صد بار نگفتم کهنه گردروبی جاش توی کشوی سمت راست نیست؟ ماری! سبد کلیدام کو؟ ماری! کوش این سبد؟ ماری! بوبی کجاس؟ ماری! این بچه کجا رفت؟ ماری! بچه؟ سبد؟ . از کنج خونه، موجود کوچولویی که آشفته و پریشون به نظر می رسید با چشمایی بی نهایت غم زده بیرون اومد: اون یه بچه که نه، یه قربانی بود.

به راهمون ادامه دادیم.

راهنما در حالی که تبسم به لباس بود گفت: اینجا بایست از آقایون و خانوما خواهش کنم سر به سر مرد خونه نذارن. اینجا خونه ستمگر کوچیکه.

ماها سر به سرش نذاشتیم اما حیف شد!

حضرت آقا عین خروس داشت با ناز و وقار دور اتاق راه می رفت و هرچند وقت یه بار نگاهای غضب آلودی به دختر بچه کوچولویی می کرد که پشت میز ترس برش داشته بود. دخترک زیر لب زمزمه کرد: بابا امروز دوباره اوقاتش تلخه! پدر والاتبار با عصبانیت داد زد: کیه که داره در حضور من تو اتاق حرف می زنه؟ دخترک صداش بند اومد و پدره با قدمای سنگین به چرخ زدنش تو اتاق ادامه داد، انگار جایی رو فتح کرده باشه: با اون دمپایی های نمدیش.

جلوی نرده بعدی راهنما گفت: آخر هم می رسیم به خونواده چسبیان. این جور خونواده ها فقط به صورت گله وار زندگی می کنن و اگه خطر مرگ هم تهدیدشون کنه باز نمی شه از هم جداشون کرد. مردم درباره دلبستگی اونا به هم داستانای شگفت انگیزی تعریف می کنن. اعضای این خونواده ها برای هم ارج و قرب کمی قائل ان، منتها با این حال، مدام با هم نشست و برخاست می کنن. نگیا کنین!

نیگا کردیم، پشت نرده تقریبا هشت نفر نشسته بودن و خمیازه می کشیدن. بزرگ ترین پسر خونواده برگشت گفت: الن ساعت 10 منتظرمه. بعد با بی صبری اما یواشکی ساعت جیبی شو در آورد و نیگا کرد. دختر بالغ خانواده که 15 سالش بود، زیر لب زمزمه کرد: آخ که چقدر دلم می خواست امروز برم تئاتر! حوصله آدم توی این خونه سر می ره! حالا خوبه خودشم جزو اونا بود! پسر دبیرستانی خونواده گفت: امروز تو خیابون بین قرمز! و آبیا یه دعوای حسابی می شه. خلاصه وقتی همه یه چیزی گفتن، پدر خونواده نگاهی تو جمع کرد و گفت: برای من هیچی قشنگ تر از این نیست که همه بچه های دلبندم این طور دورم جمع باشن. بچه جونا، برای شماها چی؟ همه یه دهن دره کشیدن.

بعد دیگه راه افتادیم که بریم. همین که داشتیم می رفتیم بیرون، از راهنما پرسیدیم: شما اینجا اینهمه چیز نشونمون دادین، اما ... چه جوری بگم... . راهنما گفت می خواین بگین مگه پدر و مادر معقول وجود نداره؟ گفتم: آره، یه چیزی شبیه این می خواستم بگم. آروم برگشت بهم گفت: بیاین بریم! دستمو گرفت و از محوطه خونه های پدری بردم بیرون توی پارک. دیگه غروب شده بود. درختا توی باد خش خش می کردن. گفت: دنبالم بیاین! رفتیم تا رسیدیم به یه خونه سفید کوچیک. پاورچین پاورچین به اون خونه نزدیک شدیم. نه کسی ما رو می دید و نه کسی صدامونو می شنید.

جلوی خونه یه زن جوون مو بلوند نشسته بود که چشمای فوق العاده بانمکی داشت. جلوش یه پسر بچه کوچولو داشت توی ماسه ها هل هلکی اسباب بازیشو جمع می کرد. پسرک یه شیکم فسقلی و توپولی داشت. روی سرش هم عین بچه پرووها یه کاکل در آورده بود. وحشتناک نفس نفس می زد، آخه کلی کار بایست می کرد. بعد زن جوون بلند شد و رفت توی خونه و از اون جا صدا زد: پیتر! پیتر! پیتر در حالی که از شادی جیغ می کشید، تلو تلو خوران می رفت تو خونه.

به راهنما نیگا کردم. اون سری تکون داده و آهسته گفت: اینا خونواده من ان . اینارو کسی جایی حبس نمی کنه.

بخشی از کتاب : بعضی ها هیچ وقت نمی فهمن!

نوشته کورت خولسکی

مترجم محمد حسین عضدانلو

چاپ اول زمستان 85

چاپ ششم پاییز 88

 انتشارات افراز